پدر سخت كوش حسابدارى دكتر فضل لله اكبرى / سحر عامرى

اختصاصی همای گیلان: شايد بتوان رشته هاى دانشگاهى را به دو گونه تقسيم بندى كرد:
١. رشته هايي كه قدمت فراوانى دارند مانند: پزشكى، رياضى، فيزيك
٢. رشته هايى كه عمرشان در موسسات اموزشى جهان، بويژه در كشور عزيزمان ايران، كوتاه است، يكى از رشته هاى اين دسته، بى شك رشته حسابدارى است، شايد اگر تلاش مستمر و بى وقفه دكتر فضل اله اكبرى( ٨٤-١٣٠٠ ه. ش) و وزانت علمى وپژوهشى اش نبود، اين رشته به اين سطح پژوهشى و اموزشى نمى رسيد و بى گمان تعداد دانشجويان و فارغ التحصيلان اين رشته در اين حد نبود.

دكتر فضل اله اكبرى پدر علم حسابدارى در ايران است، او در دوم ارديبهشت١٣٠٠ ه. ش در گلپايگان متولد شد. مقطع ابتدايى را در زادگاهش درس خواند، مقاطع راهنمايى و دبيرستان را در اصفهان تحصيل كرده و هم زمان با تحصيل دردبيرستان، علوم قديمه رانزد پدر بزرگ مادرش فخرالعلما اموخت، ليسانس خود را از دانشكده حقوق دانشگاه تهران اخذ نمود و سپس به استخدام شركت ملى نفت درامد، بواسطه روح پژوهشگرى در همين مدت با حييم در تهيه فرهنگ لغت انگليسى به فارسى همكارى كرد. در سى سالگى فوق ليسانس علوم ادارى وبازرگانى گرفت و با بورس تحصيلى عازم امريكا شد ودر دو دانشگاه كاليفرنياى جنوبى و استانفورد تحصيل كرد ، بعد از اخذ مدرك دكتراى مديريت بازرگانى با گرايش حسابدارى به ايران بازگشت و با درجه دانشيارى، در ١٣٣٧ اولين استاد حسابدارى كشور شد.

مطالعه سخنان دكتر اكبرى درباره مهجوريت دانش حسابدارى واين رشته، خواندنى است. او در يادداشت ها و مصاحبه هاى خود بارها به اين كم توجهى ان زمان اشاره كرده است، از جمله در يكى از مصاحبه ها ياداور شد: زمانى كه براى راه اندازى رشته حسابدارى در سطح دانشگاه تهران تلاش مى كردم يكى از اولياى دانشگاه به طعنه وتمسخر گفت: تدريس حساب در دانشگاه كافى است، اگر حسابدارى را رشته دانشگاهى بشناسيم، تدريس خانه دارى ، گله دارى و باغدارى هم پيدا مى شود، اما استقامت و پايمردى دكتر اكبرى نتيجه داد و در ١٣٤٢ با تصويب شوراى عالى فرهنگ، دانشكده علوم ادارى و مديريت بازرگانى راه اندازى شد و وى به مدت هشت سال شخصا رياست اين دانشكده را عهده دار گرديد و رشته حسابدارى جزو رشته هاى دانشگاهى محسوب گرديد، اكبرى از سال ١٣٥٠ به مدت سه سال معاونت اموزشي و پژوهشي وزارت علوم بود، طبيعى است در ان موقعيت خطير نيز توانست از دانش و رشته حسابدارى حمايت جدى داشته باشد.

وى در ١٣٥٨ با مقام استادى بازنشسته شد و در دهه ١٣٦٠ با سازمان حسابرسى همكارى داشت واواخر اين دهه به كشور هاى امريكا و انگلستان براى تدريس عزيمت كرد، در ١٣٨١ كتاب ” بررسى تحصيلى ” وى در مراسم هفته كتاب مورد تقدير قرار گرفت. مرحوم اكبرى در ١٣ فروردين ١٣٨٤ فوت نمود و در تهران به خاك سپرده شد. از ايشان اثار گوناگونى به چاپ رسيده است، از جمله كتاب ها و مقالات وى مى توان به اثار زير اشاره كرد:
كتاب: حسابدارى صنعتى، اصول حسابدارى، حسابدارى بازرگانى، تهيه بودجه بازرگانى و صنعتى، حسابدارى استهلاك ، سازمان حسابرسى و فرهنگ اصطلاحات حسابدارى
مقاله: تجزيه و تحليل صورت هاى مالى ، واژه سرنوشت ساز ، منتخبات حسابرسى، اموخته هاى اموخته را نياموختيم.

//سحر عامرى،  دانشجوى كارشناسى ارشد حسابدارى