علي (ع) از چشمان جرج جرداق مسيحي / دکترمحمدتقی یونسی هیات علمی دانشگاه آزاد رشت

اختصاصی همای  گیلان:  پسرك ازمدرسه گريزان بود ،پايش كه به مدرسه مي رسيد إحساسش خميازه مي كشيد وطنازي ورقص بوته هاي برنج رانمي ديدواز كوچكترين روزنه سود جسته ودوان دوان از مدرسه درمي رفت وخودرا دردل جنگل سبز رها مي كرد .
پدر ومادرش -خسته از شماتت اولياي مدرسه -درصددتأدبيش برامدند ،برادر بزرگ ،كه بعدها فيلسوف نامي شد،داوطلب گرديدوخرامان خرامان پاي به جنگل نهاد در آنجا صداي بي تابي چشمان پسرك راشنيد وشايد عمق ارزويش راوجب زد ،او پسرك در اغوش كشيد وبا انگشت اشاره دست راستش،اورامهمان خورشيد كردوبه اوگفت :مي دانم گمشده اي داري وبه دنبال معرفتي خورشيد سان هستي ،اين را بخوان ،نهج البلاغه است ،كتابي از علي ،مقتداي شيعيان وازادگان جهان .كتاب را در دستان كوچك برادر گذاشت ورفت وموقع رفتن تاكيد كرد :اين رابخوان تا ارام شوي ،تا جهان وخالقش را ان گونه كه هست ،دريابي .
روزها وسال ها گذشت ،ان پسرك گريزان از مدرسه ،هم چنان خودرا شاگرد كلاس علي (ع)ونهج البلاغه مي يافت .جرج با لذتي غبطه انگيز ،نهج البلاغه راخواند وخواند ،علي را در ان يافت -ان سان كه جعفرشهيدي يافته بود :علي (ع)از زبان علي ،فراتر ويا كمتر از ان را نمي دانم .
جرج سپس علي را در ديگر منابع وگوهرها ي پيامبر (ص)وإمامان معصوم (ع) كاوش كرد ،او نهج البلاغه راباربار خواند وهربارخرمني جديد از دنياي بي انتهاي علي برداشت كرد ودر انبان جانش سپرد .جرج به خورشيد نزديك ونزديك تَر شد ،روزي نشست وهمه يافته ها را گرد هم اورد ،اثري شد بي نظير :”علي صوه العداله الإنسانيه”،كتابي كه نويسنده را جهاني ساخت .
جرج جرداق در ان كتاب از علي گفت ،باور هاي علي ،رشادت هايش ،شيوه حكومتداريش و…وعلي را با معماران انقلا ب فرانسه ١٧٨٩م ،با فلاسفة ،عرفا ،حكما وديگران مقايسه كرد ودر نهايت فرياد زد :علي همطرازي ندارد ،او قرن ها پيش از زمانش زاده شد و ازان پس عاشق ترين مسيحي علي ناميده شد .
اينك كه اين سياه مشق را قلمي مي كنم ،دستانم را مي سپارم در دستان ارامش شب وبا خود مي انديشم من چگونه ازعلي سخن بگويم ؟ان علي (ع) كه در دامان رسول (ص)پرورش يافت ،علي بدر ،احد ،خبير وخندق ،علي غدير ،علي ليله المبيت وفكرم رامعطوف مي كنم به بوي دستان سوخته عقيل متوقع از بيت المال ، تمركز مي كنم بر عظمت بي بديل حافظ خلخال زن يهودي ،به نويسنده نامه به نازدانه اش امام حسن ،به مالك اشتر .
دردل شب ذهنم را متوجه كعبه مبارك مي كنم ،به مستجار كه شكافته شد تا بيت الله ،علي نوزاد را در اغوش بگيرد ،به ابن ملجم فكر مي كنم به نماد دوجيني از تعصب وتصلب ،ان هنگام كه شمشيرش را زهرالود مي كرد ،به لحظات انتظار آمدن امام مهرباني ها به مسجد ،به بي قراري اودر زمان قيام ،ركوع وسجده عاشقانه علي . به ان دم كه علي عرشي و اسماني شد وهمه شنيدند كه :”فزت ورب الكعبه ”
شايد ملايك هم زمزمه مي كردندكه :”در مسلخ عشق جزنكورانكشند”
علي جان !مرا ببخش كه مدعي ام شيعه ام ولي نشناختمت،مراببخش كه از تو از قران وسنت نگفتم وترا بازبان نهج البلاغه معرفي نكردم مرا ببخش كه …
طفيل هستي عشق اند آدمي وپري
ارادتي بنما تا سعادتي ببري

دکترمحمدتقی یونسی هیات علمی دانشگاه آزاد رشت