اگر فردا تمام صفحه‌های مجازی خاموش شوند، چه کسی از ما باقی می‌ماند؟

اگر فردا تمام صفحه‌های مجازی خاموش شوند، چه کسی از ما باقی می‌ماند؟

 

همه ما وقتی در یک کافه می‌نشینیم، با صحنه‌ای مواجه می‌شویم که بیشتر از آنکه به گفتگوهای زنده شباهت داشته باشد، به یک نمایشِ بی‌صدا شبیه است. آدم‌ها در کنار هم نشسته‌اند، اما نگاه‌ها به قاب‌های کوچکِ مقابلشان است؛ در حال ثبتِ تصاویر از نوشیدنی‌ها، میزها و لبخندهای گذرا هستند. این قاب‌های زیبا، بیش از آنکه آینه‌ی زندگیِ ما باشند، ویترینی‌های بسیار دقیقی هستند که برای تماشاگران ساخته شده‌اند. ما وارد دوره‌ای شده‌ایم که در آن «تصویرِ داشتن»، از خودِ «داشتن» اهمیت بیشتری یافته است!

بحران اصلی از جایی آغاز می‌شود که ما برای کسب تأیید و لایک، دست به «فیلتر کردن واقعیت» می‌زنیم. بله ،ما تنها قله‌های موفقیت، سفرهای رویایی و لحظاتِ بی‌نقص را به اشتراک می‌گذاریم و تمام رنج‌ها، شکست‌ها و روزمرگی‌های خسته‌کننده را در تاریک‌خانه‌ی زندگی پنهان می‌کنیم. به این ترتیب ، یک «هویت مصنوعی» را خلق می‌کنیم؛ هویتی که با واقعیتِ خاکستری زندگی هیچ شباهتی ندارد.

پیامد این نمایشِ مستمر، یک آسیب اجتماعی است. وقتی ما مدام در حال تماشای زندگی‌های به‌ظاهر بی‌نقصِ دیگران هستیم، ناخودآگاه در دام مقایسه‌ای بی‌رحمانه می‌افتیم. زندگیِ معمولی و انسانی خودمان را «شکست‌خورده» می‌بینیم، در حالی که فراموش کرده‌ایم پشت آن تصاویر درخشان، انسان‌هایی شبیه به خودِ ما هستند که آن‌ها نیز درگیر تنهایی، تردید و چالش‌های روزمره هستند. این شکاف، به جای ایجاد پیوند، باعث افزایشِ حسِ پوچی و اضطرابِ اجتماعی می‌شود.درنهایت، باید با خودمان صادق باشیم و این پرسش بنیادین را مطرح کنیم: اگر همین لحظه تمام صفحه‌های مجازی ما خاموش شوند و دیگر تماشاچی‌ای در کار نباشد، چه چیزی از «شخصیت» ما باقی می‌ماند؟ آیا ما هنوز همانی هستیم که نشان می‌دهیم، یا فقط در حال ایفای نقشی در یک نمایشِ بی‌پایان هستیم؟ شاید زمان آن رسیده است که دوباره یاد بگیریم برای خودمان و برای تجربه کردن زندگی کنیم، نه برای جلب توجهِ لنزِ دوربین‌ها.

فاطمه پوراسماعیل – روزنامه نگار