حکایتی شیرین ازکریم خان زند / علی غلامرضایی ، پژوهشگرتاریخ‌

اختصاصی همای گیلان: مردی به دربار خان زند مي رود و با ناله و فرياد مي خواهد تا كريمخان را ملـاقات كند. سربازان مانع ورودش می شوند! خان زند در حال كشيدن قليان ناله و فرياد مرد را می شنود و می پرسد ماجرا چيست؟ پس از گزارش سربازان به خان؛ وی دستور می دهد كه مرد را به حضورش ببرند.

مرد به حضور خان زند می رسد و کریم خان از وی می پرسد: چه شده است چنين ناله و فرياد می كنی؟ مرد می گويد دزد، همه اموالم را برده و الـان هيچ چيزی در بساط ندارم ! خان می پرسد وقتی اموالت به سرقت ميرفت تو كجا بودی؟! مرد می گويد: من خوابيده بودم! خان می گويد: خب چرا خوابيدی كه مالت را ببرند؟ مرد در اين لحظه آن چنان پاسخی می دهد كه استدلـالش در تاريخ ماندگار می شود؛ وسرمشق آزادی خواهان می شود.

مرد می گويد: من خوابيده بودم، چون فكر می كردم تو بيداری…!

خان بزرگ زند لحظه اي سكوت می كند. وسپس دستور مي دهد خسارتش از خزانه جبران كنند. و در آخر می گويد: اين مرد راست می گويد ما بايد بيدار باشيم.
منبع:کتاب اوضاع نظامی ایران دوره زندیه،مولف علی غلامرضایی انتشارات دافوس

//علی غلامرضایی ، پژوهشگرتاریخ‌